Op de Noordzee leeft je niet met de dag maar met het uur. Je maakt veel plannen, die weer net zo makkelijk gewijzigd moeten worden door de snel wisselende omstandigheden. En zo liep het ook de afgelopen 24 uur.

Na de schemerduik op zondagavond sloeg het weer om. Eerst regen, de wind wakkerde aan tot een dikke 7 en de golven haalden drieneeenhalve meter. Goed doorgeschommeld werden we de volgende ochtend wakker, midden op een onrustige Noordzee. Met de Fourcault als supportschip kunnen we weliswaar lang doorduiken, maar er zijn grenzen.

De maandagochtend bleven we noodgedwongen uitgewaaid aan boord.

De beslissing om dan maar meteen op te stomen naar de Doggersbank was snel genomen. Ben hield ons – maar ook de crew – bezig met een uitgebreide presentatie over veiligheid en brandpreventie op zee en na afloop bleek de wind behoorlijk in kracht afgenomen. Zo snel kan het gaan!

Duikplannen kwamen weer op tafel en wij planden nu voor de kentering ‘s middags aan te komen bij het het wrak van de Ocean Prince, dat tot haar ondergang tijdens een storm in 1968, een booreiland was.

Die kentering haalden we net niet, maar na een ontspannen dagje aan boord vonden we het geen belemmering toch te duiken. De extra stroming namen we op de koop toe, het vooruitzicht van een eerste duik op de Doggersbank wilden wij ons niet laten ontnemen.

Dat bleek een hele goede beslissing, zo goed dat we vanavond nog eens terug gaan, nu op de goede tijd.
En tegelijkertijd maken we alweer de planning voor morgen – die er over een uur toch weer anders uit kan zien.

Edward

Wrakduikers en biologen: aan boord van de Cdt. Fourcault hebben we eigenlijk twee kampen tijdens Expeditie Doggersbank. De biologen willen graag eens op het zand duiken, de wrakduikers zijn meer van de zware metalen. De biologen hebben aan een duikgebied van een vierkante meter genoeg en kunnen zich een kwartier lang vergapen aan een of ander knotsslakje of marmerkreeftje, de wrakduikers gaan voor de ketels, de krukas, de boeg, de schroef en leggen vele meters af.

De biologen hebben allemaal een ronde pleister achter hun oor, Scopoderm. De wrakduikers slikken tegen zeeziekte hooguit een pilletje en moeten van die pleisters weinig weten. ,,De stipjes’’, noemen ze de biologen gekscherend. Direct te herkennen aan dat rare ronde ding achter de oren. De biologen hebben vanochtend een klein college gegeven over de fauna onder water: het heeft weinig zin om te letten op kleuren. Soms is een krabbetje bruin, soms is hij rood, maar het is de zelfde soort. Nee, we moeten letten op andere kenmerken: strepen, patronen, stippen… Nou ja, zo’n stip hadden we dus gespot bij de biologen. De tegenstellingen zijn een running gag aan het worden.

Vanavond liggen we voor anker boven een gezonken boorplatform: de Interocean II. De wind is flink aangetrokken, er staan golven van twee meter. Buiten is het guur, een striemende regen maakt dat je in een mum van tijd doorweekt bent, het water ziet er onaantrekkelijk uit. Maar wie trek heeft in een avondduikje op het platform, mag te water.

Drie maal raden wie aan dek blijven staan: vooral de wrakduikers. Van de biologen skipt er geen één de duik. Als ze na hun duik één voor één met het liftje aan boord worden getild, zien we alleen maar stralende gezichten: zes soorten naaktslakken, dodemansduim, zeedahlia’s, de Interocean II blijkt een bijzonder rijk onderwaterleven te hebben.

Watjes, vinden de biologen nu van de wrakduikers. En ze hebben gelijk.

Het is een flinke sprong: drie, vier meter de diepte in, even slikken. Geen probleem, zegt kapitein Pim. ,,Je komt vanzelf beneden.’’ En gelijk heeft hij. Eén voor één wagen we de stap vanaf de Fourcault: Expeditie Doggersbank maakt haar eerste duik op de Aboukir.

Voor de meesten is dit wrak – samen met de Hogue en de Cressy, de twee andere kruisers die op spuugafstand op de zeebodem liggen – bekend terrein. Maar het is leuk om juist hier een eerste duik te maken, op weg naar de Doggersbank een heel stuk verderop.

Het geeft expeditielid Niels Schrieken bovendien de gelegenheid om vandaag nog aan boord te komen, met een snelle boot vanuit IJmuiden. Hij heeft het begin van de reis – vrijdagavond stapten we in Antwerpen aan boord van de Cdt. Fourcault -gemist. Zeventien mannen, twee vrouwen. Kapitein Pim, zijn vrouw Angel en nog eens zeven bemanningsleden. Twee Dobermanns, mini pincher Bert en een kat. Het is een vreemd gezelschap zo bij elkaar. Maar al de eerste dag blijkt het te klikken.

Als we na die eerste duik ons hoofd boven water steken, ligt de zodiac al klaar. Achter het bootje is een brede plank bevestigd: daar trek je je met duikset en al op je buik op en vervolgens krijg je een supersnelle lift naar het expeditieschip. Daar laat je je van de plank af glijden om vervolgens een kooi in te drijven, die met de kraan aan dek wordt getild. Niks klimmen, niks martelen: dit is super-de-luxe Noordzee duiken.

Zelfs de Kustwacht is nieuwsgierig: wat doet dat vreemde schip – een opvallende verschijning met op het bovendek een helikopter – ineens in Nederlands water? Als we de vier grote zakken met vislijnen, netten en lood – die we van de Aboukir hebben losgesneden – in een grote bigbag storten, komt net het vliegtuigje van deze overheidsdienst laag over het dek vliegen. En nog een keer. Ik denk dat we de mannen voor een bezoek aan boord kunnen verwachten, nog voordat we op de Doggersbank aankomen. Dan kunnen we ze haarfijn uitleggen wat we de komende tien dagen gaan doen.

Naschrift: Op zoek naar het wrak van de Lelygracht kregen we zaterdagavond inderdaad bezoek van de Kustwacht. Vanaf de Zeearend kwam een ploegje over met een snelle RIB. De mannen bleven geruime tijd aan boord. Ons laatste expeditielid Niels is inmiddels ook opgestapt. Zondagochtend willen we een duik maken op de Regentesse.

Goed nieuws! De nieuwe folder voor Expeditie Doggersbank 2011 is gereed en wordt momenteel verspreid. Uiteraard is deze ook te downloaden via deze website.

We zijn momenteel met 19 personen, het expeditie team is compleet. We hebben een mooie groep personen geselecteerd met een breed scala aan kennis en specialiteiten. We hebben zelfs een reserve-lijst waaruit we nog personen kunnen toevoegen indien nodig. Nieuwe aanmeldingen voor deze expeditie worden dus niet meer in behandeling genomen.

We danken jullie allemaal voor de getoonde interesse!

Wederom versterking voor het team, we staan nu op 19 teamleden; Klaas Wiersma gaat ons team tijdens deze expeditie versterken. Ook zijn profiel is inmiddels toegevoegd aan de team-pagina op deze website. Welkom!

Het team heeft weer versterking gekregen en staat nu op 18 teamleden; Harold Batteram, Léon Vroom en Udo van Dongen gaan ons team tijdens deze expeditie versterken. Hun profielen zijn inmiddels toegevoegd aan de team-pagina op deze website. Welkom!

Ter voorbereiding van de expeditie hebben alle deelnemers van deze expeditie deelgenomen aan de veiligheidstrainingen “Maritieme Indoor training” en “Overleven op Zee” van Get Wet Maritiem. Na het volgen van deze intensieve trainingen zijn ze voorbereid op de meest uiteenlopende situaties op de Noordzee. Joop Coolen was er afgelopen weekend ook bij en schreef een uitgebreid verslag over de training.

Het team heeft weer versterking gekregen; Cas Renooij, Eddy van Vliet en  Edward Snijders gaan ons team tijdens deze expeditie versterken. Hun profielen zijninmiddels toegevoegd aan de team-pagina op deze website. Welkom!

Joop Coolen, een van de expeditieleden en vast teamlid van Duik de Noordzee Schoon is fanatiek blogger op de site van zijn werkgever Stichting de Noordzee maar ook Duikeninbeeld.tv. Vandaag schrijft Joop een verhaal over de voorbereidingen die we als team treffen voor de expeditie. Zie: Helium ademen op de Klaverbank